Bu samimi parçada, diz çökerek çalışan bir kadın doğayla derin bir ilişki içindedir. Sahne, soluk renklerin arka planı ile açılır; toprak tonları ve yumuşak yeşiller hâkimdir, kompozisyona sakinlik ve sadelik hissi katmaktadır. Mütevazı giysiler içinde olan kadın, bir sepetin üzerine eğilmiş, sanki yerden değerli bir şey topluyormuş gibi—belki de geçim ve hayatta kalmayı simgeleyen küçük filizler veya ürünler. Duruşu, özveri ve sıkı çalışmayı yansıtır, kırsal sınıfın yaşamına dair bir bakış sunar.