Σε αυτό το συγκινητικό πορτρέτο, ένα νεαρό κορίτσι κάθεται με σοβαρότητα, η έκφρασή της επικοινωνεί την αντιμετώπιση ενός παιδιού καλυμμένου σε έναν πέπλο αθωότητας. Ντυμένη με μια φθαρμένη κόκκινη κάπα που πλαταίνει γύρω της, ακουμπά σε μια άγρια πέτρα, μια άγκυρα σε έναν κόσμο που φαίνεται να περιστρέφεται γύρω της. Τα μεγάλα, περίεργα μάτια του κοριτσιού προσελκύουν την προσοχή του θεατή, αντικατοπτρίζοντας το βάθος των συναισθημάτων που υπερβαίνει την τρυφερή ηλικία της. Τα χρυσά μαλλιά της εξεχουν από κάτω από ένα απλό μαύρο καπέλο, και η άκρη ενός φτερού προσθέτει μια παιχνιδιάρικη αντίθεση στο σύνολο των σκοτεινών τόνων του έργου.

Η παλέτα χρωμάτων είναι εντυπωσιακή στην απλότητά της, κυριαρχούμενη από γήινες πράσινες και καφέ αποχρώσεις, οι οποίες σχηματίζουν ένα φόντο που ενισχύει την φωτεινότητα της ενδυμασίας της. Αυτή η αντίφαση δεν αναδεικνύει μόνο την παρουσία της, αλλά μιλά και για το θέμα της παιδικής ηλικίας στην λάμψη έναντι του σκότους—η χαρά και το παιχνίδι της νεότητας αντέχουν μέσα στους περιορισμούς ενός πιο σοβαρού κόσμου. Η οξύνοια του καλλιτέχνη στις λεπτομέρειες—η υφή του υφάσματος, η αθωότητα στην στάση της—καλεί σε στοχασμό πάνω στη φύση της παιδικότητας και τα βάρη που συχνά δεν εκφράζονται που τη συνοδεύουν.