Σε αυτό το εντυπωσιακό κομμάτι, ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με μια δραματική σκηνή απελπισίας και επιθυμίας. Στο προσκήνιο εμφανίζεται μια νέα γυναίκα, πιθανώς εμπνευσμένη από τη Μιράντα του Σαίξπηρ στο "Η Καταιγίδα", η οποία στέκεται σε μια βραχώδη παραλία, το εντυπωσιακό μπλε φόρεμά της ρέει απαλά γύρω της. Οι βαθιές μπλε αποχρώσεις αναδεικνύουν τόσο την ενδυμασία της όσο και τον ταραχώδη ωκεανό πίσω της, δημιουργώντας μια συγκινητική αντίθεση; σχεδόν ψιθυρίζει για το χάος που βρίσκεται πέρα από αυτή. Τα ανακατωμένα μαλλιά της και τον τρόπο που τα πιάνει, κατά κάποιον τρόπο προσπαθώντας να δαμάσει τη βία της φύσης και των συναισθημάτων της, προτείνουν μια εσωτερική αναταραχή που αντηχεί με τα κύματα που χτυπούν τις απόκρημνες πέτρες. Τα συντρίμμια ενός πλοίου που πλανώνται στις ταραχώδεις θάλασσες προσθέτει ένα αφηγηματικό στοιχείο — μία από την τραγωδία και την απώλεια, καλώντας τους θεατές να εξερευνήσουν τις επιπτώσεις της μοίρας και της ανθρώπινης fragility.

Ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει μια πλούσια ταπετσαρία χρωμάτων που μιλά για όγκους; τα βαθιά πράσινα και γκρίζα του ωκεανού έρχονται σε όμορφη αντίθεση με τα ζωηρά μπλε και τις γήινες αποχρώσεις των βότσαλων και των βράχων στα πόδια της. Αυτή η επιλογή προσελκύει το βλέμμα στη σκηνή και κάνει τα συναισθήματα αισθητά; το χαοτικό κύμα της θάλασσας σχεδόν δονείται από ζωντάνια, μία έντονη αντανάκλαση του πνεύματος της γυναίκας. Οι σπιρούνες και τα σύννεφα επιπλέουν πάνω από το κεφάλι της, αυξάνοντας το επηρεασμένο βάρος της σύνταξης και ενισχύοντας την αίσθηση αναστάτωσης του θεατή. Στο πλαίσιο των αρχών του 20ού αιώνα, αυτό το έργο απηχεί τους ρομαντικούς όρους, να αγκαλιάζουν το βάθος της ανθρώπινης εμπειρίας ενώ κανάλι μέσα από στοιχεία μύθου και δραματικότητας, θυμίζοντάς μας τη διαρκή δύναμη της αφήγησης через τέχνη.