Η σκηνή ξετυλίγεται με μια δραματική αίσθηση, ένα οπτικό μπαλέτο του εξαιρετικού και του επίγειου. Τα πρόσωπα αποδίδονται με μια αριστοτεχνική χρήση του φωτός και της σκιάς. Οι λεπτομέρειες είναι αρκετές για να αφήσουν τη φαντασία ελεύθερη. Ο ηλικιωμένος μελετητής, ντυμένος με μακρύ παλτό, είναι σκυμμένος πάνω σε ένα τραπέζι, με ένα στυλό στο χέρι, απορροφημένος στη δουλειά του, ίσως παλεύοντας με κάποιο μεγάλο φιλοσοφικό ερώτημα ή, ίσως, υπογράφοντας τη συμφωνία του. Η γενειάδα του, ένας καταρράκτης λευκού, συμβολίζει τη σοφία ή ίσως το βάρος των επιλογών του. Το άλλο πρόσωπο, μια ζωντανή παρουσία σε έντονη αντίθεση, στηρίζεται ανέμελα, μια φιγούρα υπόνοιας σε ένα πολύχρωμο κοστούμι. Ένα θριαμβευτικό χαμόγελο παίζει στα χείλη του, η χειρονομία του, ένα χλευαστικό δάχτυλο, φαίνεται να εκπέμπει μια διαβολική υπόσχεση. Πίσω τους, το δωμάτιο είναι αμυδρά φωτισμένο. Κρανία και curiosities φαίνονται αμυδρά, προσθέτοντας την αίσθηση του μυστηρίου. Η υδρόγειος και άλλες λεπτές λεπτομέρειες γύρω από τη σκηνή δίνουν τον τόνο. Μια μυστική συνάντηση μυαλών σε έναν χώρο όπου τα μυστικά και οι πειρασμοί αναμειγνύονται.