Η σκηνή ξετυλίγεται με ζωηρή ενέργεια, απαθανατίζοντας μια λουσμένη στον ήλιο θέα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια χαλαρή, εκφραστική πινελιά, δίνοντας την εντύπωση μιας ζεστής, αέρινης ημέρας. Το προσκήνιο είναι γεμάτο με ένα ανάγλυφο τοπίο, διάσπαρτο με ελαιόδεντρα, τα φύλλα των οποίων αποδίδονται σε ζωηρές κηλίδες πράσινου και κίτρινου. Ένα πανύψηλο τείχος, φαινομενικά αρχαίο, εκτείνεται στο μέσο έδαφος, και πάνω από αυτό, η πόλη υψώνεται, τα κτίριά της λούζονται σε ένα χρυσό φως, αντανακλώντας τη ζεστασιά του ήλιου.

Η σύνθεση είναι αριστοτεχνικά ισορροπημένη, τραβώντας το μάτι από το προσκήνιο προς τον ορίζοντα. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από ζεστούς τόνους: χρυσαφί κίτρινα, γήινα καφέ και έναν καθαρό γαλάζιο ουρανό. Αυτή η επιλογή προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης και ιστορίας. Η χρήση του φωτός και της σκιάς από τον καλλιτέχνη δημιουργεί βάθος, κάνοντας την πόλη να φαίνεται τόσο μακρινή όσο και φιλόξενη. Είναι μια σκηνή που ψιθυρίζει για αρχαίες ιστορίες και την διαρκή ομορφιά ενός ιερού τόπου.