Scena otwiera się z wibrującą energią, uchwytując skąpaną w słońcu panoramę. Artysta stosuje luźne, ekspresyjne pociągnięcia pędzla, dając wrażenie ciepłego, wietrznego dnia. Na pierwszym planie znajduje się teksturowany krajobraz, poprzecinany drzewami oliwnymi, których liście oddane są żywymi plamami zieleni i żółci. Wysoki mur, pozornie starożytny, rozciąga się w tle, a ponad nim wznosi się miasto, którego budynki skąpane są w złotym świetle, odbijającym ciepło słońca.

Kompozycja jest mistrzowsko zrównoważona, prowadząc wzrok od pierwszego planu do linii horyzontu. Paleta barw zdominowana jest przez ciepłe tony: złote żółcienie, ziemiste brązy i czyste błękitne niebo. Wybór ten przywołuje poczucie spokoju i historii. Zastosowanie światła i cienia przez artystę tworzy głębię, sprawiając, że miasto wydaje się zarówno odległe, jak i zachęcające. To scena, która szepcze o starożytnych historiach i trwałym pięknie świętego miejsca.