Μια ήσυχη, οικεία σκηνή εκτυλίσσεται, λούζοντας στα δροσερά και ζοφερά χρώματα ενός μπλε δωματίου. Το κυρίαρχο χρώμα δημιουργεί μια αίσθηση ηρεμίας, σχεδόν μελαγχολίας. Το φως του ήλιου φιλτράρεται αδύναμα μέσα από ένα παράθυρο, φωτίζοντας τις φιγούρες μέσα στο δωμάτιο, σε αντίθεση με τις βαθύτερες σκιές. Η σύνθεση τραβά το μάτι σε όλη την έκταση ενός μεγάλου, ξεδιπλωμένου σεντονιού ή υφάσματος, υποδηλώνοντας οικιακότητα και εργασία. Δύο γυναίκες εργάζονται, πιθανώς ράβοντας, ενώ δύο παιδιά παίζουν στο πάτωμα. Οι πινελιές του καλλιτέχνη φαίνονται σχεδόν διστακτικές, δίνοντας στη σκηνή μια ονειρική ποιότητα, σαν να παρατηρείται μέσα από ένα πέπλο χρόνου. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι μια ήρεμη περισυλλογή, μια ματιά στις ρουτίνες της καθημερινής ζωής.