Een ingetogen, intieme scène ontvouwt zich, badend in de koele, sombere tinten van een blauwe kamer. De dominante kleur brengt een gevoel van stilte teweeg, bijna melancholisch. Zonlicht filtert zwak door een raam en verlicht de figuren in de kamer, contrasterend met de diepere schaduwen. De compositie trekt het oog over de uitgestrektheid van een groot, uitgevouwen laken of doek, wat duidt op huiselijkheid en arbeid. Twee vrouwen zijn aan het werk, mogelijk aan het naaien, terwijl twee kinderen op de grond spelen. De penseelstreken van de kunstenaar lijken bijna aarzelend, waardoor de scène een dromerige kwaliteit krijgt, alsof hij door een sluier van tijd wordt waargenomen. Het algehele effect is er een van stille contemplatie, een blik op de routines van het dagelijks leven.