Odsłania się stonowana, intymna scena, skąpana w chłodnych i ponurych odcieniach niebieskiego pokoju. Dominujący kolor ustanawia poczucie spokoju, niemal melancholii. Światło słoneczne słabo sączy się przez okno, oświetlając postacie w pomieszczeniu, kontrastując z głębszymi cieniami. Kompozycja przyciąga wzrok na rozległy obszar dużego, rozłożonego prześcieradła lub tkaniny, sugerując domowość i pracę. Dwie kobiety pracują, prawdopodobnie przy szyciu, podczas gdy dwoje dzieci bawi się na podłodze. Pociągnięcia pędzla artysty wydają się prawie wahające, nadając scenie oniryczną jakość, jakby obserwowaną przez zasłonę czasu. Ogólny efekt to cicha kontemplacja, spojrzenie na codzienne rutyny.