Sessiz, samimi bir sahne, mavi bir odanın soğuk ve kasvetli tonlarına bürünmüş bir şekilde ortaya çıkıyor. Hâkim renk, neredeyse melankolik bir sessizlik hissi yaratır. Güneş ışığı bir pencereden zayıf bir şekilde süzülerek odadaki figürleri aydınlatır, daha derin gölgelerle tezat oluşturur. Kompozisyon, ev işlerini ve emeği çağrıştıran, büyük bir açılmış çarşaf veya kumaşın genişliğine doğru gözü çeker. İki kadın çalışıyor, muhtemelen dikiş dikiyor, iki çocuk ise yerde oynuyor. Sanatçının fırça darbeleri neredeyse tereddütlü görünüyor, sahneye, zamanın perdesinden gözlemleniyormuş gibi, rüya gibi bir nitelik kazandırıyor. Genel etki, sessiz bir tefekkür, günlük yaşamın rutinlerine bir bakıştır.