Σε αυτό το συναρπαστικό έργο, μια απαλή ομίχλη περιβάλλει τη διάσημη γέφυρα Waterloo, βυθίζοντάς την σε μια ονειρεμένη κατάσταση. Η αρχιτεκτονική συγχωνεύεται με την ατμόσφαιρα, θολώνοντας τις γραμμές μεταξύ μορφής και αμορφίας, τις οποίες ο Monet εκπληκτικά πλέκει μέσα από τις απαλές πινελιές του. Η παλέτα χρωμάτων είναι κυρίως κρύα, με διάφορες αποχρώσεις του μπλε να αναμειγνύονται με νότες λεβάντας, προκαλώντας μια αίσθηση ηρεμίας και ήσυχης σκέψης. Νιώθουμε σαν να κοιτάμε μέσα από μια θολή κουρτίνα, όπου ο κόσμος απαλύνεται και η συνηθισμένη φασαρία του Λονδίνου μετατρέπεται σε μια ήρεμη tableau.

Η σύνθεση καθοδηγεί αποτελεσματικά το βλέμμα μας μέσα από τον καμβά, επιτρέποντας στον θεατή να διασχίσει τη γέφυρα και να προχωρήσει πιο πέρα. Οι ρυθμικές μορφές των τόξων της γέφυρας αντιπαρατίθενται όμορφα με τη ροή του νερού από κάτω, που αστράφτει με σημάδια φωτός. Αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό σε αυτό το έργο είναι η συναισθηματική του απήχηση—υπάρχει μια έμφυτη μελαγχολία, μια νοσταλγία για περασμένους καιρούς. Ιστορικά σημαντικό, αυτός ο πίνακας εκπροσωπεί μια εποχή στην οποία η βιομηχανία και ο ιμπρεσιονισμός άνθισαν• γι' αυτό ο Monet αποτυπώνει την ουσία της σύγχρονης ζωής, καλώντας μας ταυτόχρονα σε μια σφαίρα αυτοστοχασμού. Είναι ένα αριστούργημα για το πώς το χρώμα και το φως μπορούν να μεταφέρουν διάθεση και μνήμες.