Η σκηνή ξετυλίγεται με μια ζωντανή, σχεδόν ονειρική ποιότητα. Η τεχνική του καλλιτέχνη είναι άμεσα εμφανής. Οι παχιές, τολμηρές πινελιές, χαρακτηριστικές του στυλ του, καθορίζουν τα σχήματα και το τοπίο. Η σύνθεση χωρίζεται σε οριζόντιες λωρίδες. Ένας βαθύς γαλάζιος ουρανός, διάσπαρτος με στροβιλιζόμενα σύννεφα, σχηματίζει το φόντο, δίνοντας τη θέση του σε μια ακτογραμμή και σε ένα προσκήνιο με καταπράσινα φυλλώματα και γη λουσμένη στον ήλιο. Η επιλογή χρωμάτων του καλλιτέχνη είναι εντυπωσιακή—η αντιπαράθεση θερμών κίτρινων και πορτοκαλί με ψυχρά μπλε και πράσινα δημιουργεί μια αίσθηση αρμονίας και έντασης, προσκαλώντας τον θεατή σε έναν κόσμο τροπικής ομορφιάς. Δύο γυναίκες, αποδοσμένες με απλοποιημένο τρόπο, κυριαρχούν στο προσκήνιο. Η μία αναπαύεται νωχελικά, ενώ η άλλη κάθεται δίπλα της, αμφότερες ενσαρκώνοντας μια αίσθηση γαλήνης, φαινομενικά αδιάφορες για τις μικρές, αφηρημένες φιγούρες στο παρασκήνιο. Οι τόνοι του δέρματός τους, ένα ζεστό, γήινο καφέ, λούζονται από ένα χρυσό φως που υποδηλώνει μια ώρα της ημέρας, ίσως αργά το απόγευμα. Ο συνολικός συναισθηματικός αντίκτυπος είναι η γαλήνη και μια αίσθηση απόδρασης.