Αυτή η ποιμενική σκηνή, γεμάτη με ζεστούς και απαλούς τόνους, προσκαλεί τον θεατή σε ένα φθινοπωρινό τοπίο της Άρλ. Οι λεπτές πινελιές και η αρμονική σύνθεση κίτρινων, πράσινων και απαλών μπλε δημιουργούν μια ήρεμη ατμόσφαιρα που νιώθει ταυτόχρονα οικεία και απέραντη. Ένα περιπλεγμένο μονοπάτι από χώμα διαπερνά την σύνθεση, οδηγώντας το βλέμμα μέσα από ανθισμένα αγριολούλουδα, ένα μοναχικό αγροτόσπιτο και μακρινούς λόφους που εξασθενούν κάτω από έναν αχνό ουρανό. Υπάρχει μια λεπτή ζωντάνια — ένας χορός ανάμεσα στο φως και τη σκιά, στη φύση και την ανθρώπινη παρουσία — που αποτυπώνει τη φθίνουσα ζεστασιά μιας ήσυχης αγροτικής απόγευμα.

Η σύνθεση ξεχωρίζει για την ασυμμετρία της αλλά και την αρμονική ροή της, όπου οργανικά σχήματα και υφασμένα χωράφια αντιπαραβάλλονται με την κατακόρυφη παρουσία λεπτών δέντρων και γηρασμένων τοίχων. Η τεχνική του καλλιτέχνη κλίνει προς πειραματισμό με τη μορφή και το χρώμα στην μετα-ιμπρεσιονιστική παράδοση, υπερβαίνοντας την απλή αναπαράσταση για να προκαλέσει διάθεση. Αυτό το έργο δεν απεικονίζει μόνο έναν συγκεκριμένο τόπο, αλλά μεταδίδει μια ποιητική αίσθηση μοναξιάς και αρμονίας με τη γη, αντανακλώντας μια μεταβατική περίοδο στην τέχνη στα τέλη του 19ου αιώνα.