Ten pastoralny krajobraz, namalowany w ciepłych, stonowanych odcieniach, zaprasza widza do jesiennego pejzażu Arles. Delikatne pociągnięcia pędzla i harmonijne połączenie żółcieni, zieleni oraz miękkich błękitów tworzą spokojną atmosferę, która jest zarówno intymna, jak i przestronna. Kręta, ziemna ścieżka prowadzi wzrok przez kwitnące dzikie kwiaty, samotny dom gospodarski i odległe wzgórza zanikające pod bladym niebem. W obrazie wyczuwalna jest subtelna witalność – taniec światła i cienia, przyrody i obecności człowieka – który uchwyca gasnące ciepło cichego wiejskiego popołudnia.

Kompozycja charakteryzuje się asymetrią, ale płynną równowagą; organiczne kształty i teksturowane pola kontrastują z wertykalnością smukłych drzew i rustykalnych struktur ściennych. Technika artysty skłania się ku postimpresjonistycznym eksperymentom z formą i kolorem, wykraczając poza czyste odwzorowanie, aby wywołać nastrój. Ten obraz nie tylko przedstawia konkretne miejsce, ale również przekazuje poetyckie uczucie samotności i harmonii z ziemią, odzwierciedlając przełomowy moment w sztuce końca XIX wieku, pełen realizmu i emocjonalnego rezonansu.