Σε αυτό το συναρπαστικό κομμάτι, ο θεατής τυλίγεται από την απτή ένταση και τη συναισθηματική πολυπλοκότητα που αντηχεί από το τρίο στο κέντρο του καμβά. Με μια φόντο από στροβιλισμένα, ζωντανά χρώματα, οι χαρακτήρες αναδύονται από μια θολή, ονειρική ατμόσφαιρα για την οποία είναι γνωστός ο Munch. Ο άνδρας στα αριστερά, με το φάντασμα πράσινο πρόσωπό του, που υποδηλώνει θλίψη και απογοήτευση, οπτικά διηγείται μια ιστορία ζήλιας, ρίχνοντας μια σκιά πάνω στον σύντροφό του. Ο άλλος άντρας, ντυμένος με ένα κλασικό σμόκιν, δείχνει ένα ψυχρό χαμόγελο—τον τύπο του χαμόγελου που προκαλεί μια αίσθηση δυσφορίας.

Κεντρικά στη σύνθεση είναι η εντυπωσιακή φιγούρα μιας γυναίκας, η χλωμή μορφή της ξεχωρίζει στο σκοτεινό μπλε και πράσινο που την περιβάλλει. Φαίνεται ταυτόχρονα ελκυστική και απομακρυσμένη; το μακρύ πρόσωπό της και η μυστήρια έκφρασή της υποδηλώνουν ότι είναι παγιδευμένη ανάμεσα στη συναισθηματική αναταραχή των δύο ανδρών. Η χρήση χρώματος είναι βαθιά, εκπέμποντας μια σουρεαλιστική ποιότητα που ενισχύει την αφήγηση—τα πράσινα χρώματα υποδηλώνουν απελπισία, ενώ οι θερμότερες αποχρώσεις υπονοούν μια παθιασμένη αλλά προβληματική ύπαρξη. Η σύνθεση, κυριαρχούμενη από σπειροειδείς μορφές, αντικατοπτρίζει τις συγκρουόμενες ενέργειες της ζήλιας, της επιθυμίας και του πόνου, αποτυπώνοντας μια στιγμή που αισθάνεται ταυτόχρονα βαθιά προσωπική και οικουμενικά κατανοητή.