Η σκηνή αναπτύσσεται γύρω από την απαλή αγκαλιά του υδάτινου δρόμου, καθώς οι απαλές πινελιές του Monet αρμονίζουν ουρανό και γη; ένας κόσμος που έχει απατηλά εγκλωβιστεί στην ησυχία του βραδιού. Στρώματα χρώματος που εφαρμόζονται με προσοχή συγκλίνουν για να αγκαλιάσουν τις αισθήσεις, καθώς οι υφές αφρού καλύπτουν τον ουρανό με μια περίπλοκη χορογραφία απαλών τόνων, όταν ο ήλιος κατεβαίνει, απλώνεται με κοκκινωπό και ροζ απόχρωση στον ορίζοντα. Φλαντζαρισμένα από όμορφες λεύκες, οι οποίες ψηλαφτούν στον ουρανό, το φύλλωμα μοιάζει απροσδόκητα ζωντανό, ψιθυρίζοντας μυστικά που φέρνει η βραδινή αύρα.

Ξαπλωμένο πάνω στην ήρεμη επιφάνεια του νερού υπάρχει μια μικρή βάρκα, όπου οι φιγούρες πλοηγούνται αργά μέσα από το άγριο σούρουπο; Σχεδόν προσκαλούν τον θεατή σε αυτό το άμεσο ταξίδι του; Αυτές οι σιωπηλές αφηγήσεις του φωτός και του ήχου αντίκτυποι είναι εκπληκτικά. Ο συναισθηματικός αντίκτυπος αντηχεί βαθιά — δεν μπορεί κανείς παρά να νιώσει μια νοσταλγία για τη γλυκιά ηρεμία της φύσης, μια κοινοποιημένη επιθυμία για το τέλος της ημέρας στο Argenteuil, σε αυτό το μαγευτικό tableau φωτός και χρώματος, σημείο της επιτυχίας impressionist.