Ο πίνακας αποτυπώνει μια γαλήνια στιγμή στην γαλλική ύπαιθρο. Ένα σεμνό οίκημα, αποδοσμένο σε απαλούς, σιωπηλούς τόνους, στέκεται στην άκρη ενός χωραφιού. Η απλή αρχιτεκτονική του μιλά για την αγροτική ζωή. Πέρα από αυτό, ένα πυκνό τείχος δέντρων, καταπράσινο και πράσινο, σχηματίζει ένα φυσικό φράγμα, υπονοώντας τα κρυμμένα βάθη του τοπίου. Δύο φιγούρες, πιθανώς γυναίκες, απεικονίζονται στο προσκήνιο, τα σχήματά τους λεπτά καθορισμένα, υποδηλώνοντας μια αίσθηση καθημερινής δραστηριότητας. Το επιδέξιο πινέλο του καλλιτέχνη φέρνει μια αίσθηση φρεσκάδας στη σκηνή, με τη χρήση του φωτός και της σκιάς να δημιουργούν ένα απαλό ατμοσφαιρικό εφέ. Η συνολική αίσθηση είναι γαλήνη και σιωπηλός στοχασμός, μια ματιά σε μια εποχή που πέρασε.