Η σκηνή ξεδιπλώνεται σαν να φαίνεται μέσα από ένα φυσικό πλαίσιο, μια χρυσή ταπισερί από καλάμια που λικνίζονται απαλά στον αέρα, οδηγώντας το βλέμμα σε μια μακρινή πόλη. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τα καλάμια, οι κάθετες γραμμές των οποίων έρχονται σε αντίθεση με τα οριζόντια στρώματα της γης και του ουρανού. Η σύνθεση, απλή αλλά ισχυρή, δημιουργεί μια αίσθηση βάθους και χώρου. Ένα ρυάκι ελίσσεται στο προσκήνιο, αντανακλώντας τα σιωπηλά χρώματα του ουρανού και οδηγώντας το βλέμμα του θεατή στο ζωηρό χωριό που βρίσκεται ανάμεσα στους κυματιστούς λόφους.

Η χρωματική παλέτα είναι αξιοσημείωτα συγκρατημένη. Οι χρυσαφί αποχρώσεις των καλαμιών, οι γήινοι τόνοι της γης και οι απαλές μπλε και γκρίζες αποχρώσεις του ουρανού δημιουργούν μια αρμονική ισορροπία. Προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης και περισυλλογής, μια παύση από τη φασαρία της ζωής. Η εφαρμογή του χρώματος φαίνεται σκόπιμη, σχεδόν μεθοδική, δίνοντας στη σκηνή μια αίσθηση σταθερότητας και μονιμότητας. Είναι ένα στιγμιότυπο μιας στιγμής, ένας εορτασμός της καθημερινότητας, μεταμορφωμένος σε κάτι εξαιρετικό μέσω του οξυδερκούς ματιού και του επιδέξιου χεριού του καλλιτέχνη.