Het kunstwerk vangt de grandeur van de westelijke façade van de kathedraal van Rouen, baadend in een zacht, efemeer licht. Monet’s penseelstreken creëren een fijne interactie tussen schaduw en verlichting, waardoor de ingewikkelde architectuur bijna etherisch lijkt. De hoge torens en versierde façades van de kathedraal worden afgebeeld met een impressionistische flair die lijkt te pulseren met het veranderende daglicht, waardoor een gevoel van vergankelijkheid wordt opgeroepen. De techniek van de kunstenaar, met zijn zachte aanrakingen en gelaagde kleuren, laat de structuur bijna als een levend wezen tevoorschijn komen, dat met de tijd ademt.

Terwijl je ogen over het canvas dwalen, vind je subtiele hints van blauw, roze en warme geel die in elkaar verweven zijn, wat de vluchtige momenten van de dageraad of de schemering suggereert. Deze mix benadrukt niet alleen de architecturale details, maar geeft de scène ook een nostalgisch verlangen; je kunt bijna het verre echo van de stad of het gefluister van passerende wolken horen. Monet’s vermogen om licht vast te leggen, transformeert de kathedraal in een symbool van zowel duurzaamheid als de vluchtige natuur van het bestaan, en weerspiegelt de historische context van het einde van de 19e eeuw, toen de stedelijke transformatie begon samen te smelten met de natuur en de kunst.