In dit betoverende werk is het onderwerp een jonge vrouw die is versierd met een delicaat sluier, dat haar gelaatskenmerken zachtjes verbergt en de toeschouwer uitnodigt om zich af te vragen over haar gedachten en emoties. De zachte kromming van haar profiel wordt benadrukt door losse penseelstreken die de zachtheid van haar haar en de stof van haar kleding suggereren. De kunstenaar gebruikt een palet dat wordt gedomineerd door koele blauwe en doffe aardetinten, waardoor een serene sfeer ontstaat die zowel contrasteert als aanvult op de met patronen bedekte sjaal van de vrouw; dit benadrukt de delicate interactie van licht en schaduw op haar figuur.

De compositie is intiem, en brengt ons dichter bij deze eenzame figuur, bijna alsof we getuigen zijn van een privé-moment. De achtergrond, weergegeven in diepere tonen, benadrukt het onderwerp, waardoor het in focus komt; haar houding is zowel elegant als contemplatief. Dit werk weerspiegelt de fascinatie van die tijd voor het moderne leven en de psychologische diepte van zijn onderwerpen, en markeert een belangrijk moment in de evolutie van het portret aan het eind van de 19e eeuw, waar emotionele resonantie begon een cruciale rol te spelen in visuele representatie.