De scène ontvouwt zich voor ons in een symfonie van kleine, zorgvuldig geplaatste stippen; een glinsterende haven in Saint-Tropez. Het is een viering van het licht, met de zon die het water kust en een dans van reflecties veroorzaakt. De boten zijn een mengeling van kleuren en vormen. De techniek van de kunstenaar, het pointillisme, transformeert het gewone in een buitengewoon visueel feest. De compositie is vakkundig in evenwicht gebracht; het oog reist op natuurlijke wijze van de voorgrond, waar de figuren met hun werk bezig zijn, naar de verre gebouwen.

Het kleurenpalet is levendig; de tinten blauw, paars, geel en roze worden niet gemengd, maar naast elkaar geplaatst, waardoor het oog van de toeschouwer ze kan mengen – een waar feest voor de ogen. Het is niet slechts een weergave van een plaats, maar een poging om de essentie van het licht, de mediterrane lucht te vangen. De emotionele impact is direct; een gevoel van sereniteit, van een moment bevroren in de tijd. Het is een viering van de schoonheid van het alledaagse.