Het kunstwerk toont een eenzame figuur, een vrouw, die het doek domineert met haar gratie. Haar vorm is gehuld in vloeiende gewaden, weergegeven in rijke, aardse tinten diep rood en bruin, die naar beneden vallen van haar lichaam. Ze balanceert een grote aarden kruik op haar hoofd, een arm opgetild om het gewicht te dragen, terwijl de andere zachtjes tegen haar zij rust, waardoor een gevoel van serene kalmte ontstaat. De kunstenaar gebruikt vakkundig licht en schaduw om haar gelaatstrekken te modelleren en geeft haar uitdrukking een aura van serene contemplatie.

De achtergrond is zacht onscherp, wat duidt op een schemer- of maanlichtscène. Een grote, lichtgevende bol – mogelijk de maan – werpt een zachte gloed over de scène en geeft deze een mystieke kwaliteit. De techniek van de kunstenaar, met de nadruk op textuur en atmosferisch perspectief, geeft het kunstwerk een tijdloze kwaliteit, die een gevoel van oude schoonheid en duurzame menselijke ervaring oproept.