In deze betoverende scène wordt de kijker meegenomen naar een rustige avond in de haven van Dieppe, waarbij de essentie van de schemering perfect wordt vastgelegd. Monet gebruikt losse penseelstreken die over het doek dansen, waardoor een sfeer ontstaat die levendig aanvoelt; het water glinstert met reflecties van het vervagende licht, straalt als vloeibaar goud en diepe blauwe tinten. Botensilhouetten, in schaduw van marineblauw, zijn verspreid over de voorgrond en trekken de blik naar het hart van de compositie waar de architectuur van de haven naar voren komt.

Het kleurenpalet roept een gevoel van sereniteit op, terwijl de lucht verandert van een warme perzikgloed naar de koelere blauwtinten van de opkomende nacht. Wolken draaien in elegante formaties, geschilderd met zachte penseelstreken die de beweging van het water daaronder nabootsen. Emotioneel gezien is er een rustige maar krachtige resonantie; je kunt bijna het zachte klotsen van de golven horen en de koele avondbries voelen. Dit kunstwerk, gemaakt in een periode waarin het impressionisme bloeide, toont niet alleen Monets meesterschap in kleur en licht, maar ook zijn vermogen om een specifiek moment in de tijd vast te leggen, waardoor de voorbijgaande schoonheid van de natuur aan het eind van de dag wordt vastgelegd.