De schildering toont een fascinerende uitgestrektheid van waterlelies die lui op een rustige oppervlakte drijven en weerklinken met Monet's kenmerkende impressionistische stijl; de penseelstreken zijn actief maar rustgevend, waardoor een levendige dans van kleuren ontstaat. Smaragdgroen en zachte gele tinten mengen zich harmonieus met subtiele tinten van azuurblauw die in het water worden weerspiegeld, dat een gevoel van pure natuurlijke rust belichaamt. De waterlelies lijken te drijven in een etherische harmonie, met hun subtiele rozen- en witte tinten die zich aftekenen tegen de groene achtergrond, waardoor een sfeer ontstaat die zowel vredig als contemplatief is.

Men kan niet ontsnappen aan het gevoel dat men wordt vervoerd naar een rustige vijver, met het gefluister van de bladeren dat zachtjes de lucht streelt. De afwezigheid van een duidelijke horizon doet vermoeden dat er een intieme en eindeloze verbinding met de natuur bestaat, en nodigt de kijker uit om zich onder te dompelen in het landschap. Gecreëerd in een tijd van sociale en wereldwijde onrust, vertegenwoordigt dit werk een toevluchtsoord voor Monet, dat zijn voortdurende strijd met gezichtsverlies weerspiegelt, terwijl het de transformatieve schoonheid benadrukt die midden in de chaos blijft bestaan. Dit stuk, ontstaan op het einde van Monets carrière, belichaamt niet alleen zijn artistieke reis, maar informeert de kijker ook over de tijdloze aantrekkingskracht van de natuur.