Het kunstwerk roept de serene schoonheid van de Amalfikust op, met zijn azuurblauwe water dat zachtjes schittert onder een zachte, uitnodigende lucht. De compositie trekt de blik van de toeschouwer naar de elegante zeilboten, wiens zeilen gracieus wapperen in de kustbries, waardoor een gevoel van rust en beweging ontstaat. Op de achtergrond staan pastelgekleurde huizen, gestapeld als een pittoreske laag op de berghelling, waardoor nabijheid van de natuur en de vitaliteit van het mediterrane leven worden gecommuniceerd.

Een delicate interactie van licht en schaduw danst op het canvas en nodigt uit tot warmte in de scène. Het palet barst uit in stralende blauwtinten en subtiele gele tinten, die harmoniseren om de kustachtige sfeer te vieren. De penseelstreken van de kunstenaar zijn levendig maar gecontroleerd, wat het schilderij een gevoel van onmiddellijke aanwezigheid en realiteit geeft - bijna alsof je de zachte golven tegen de romp en de verre kreten van vissers kunt horen. In de context vangt dit stuk een moment van ontsnapping uit de snel moderniserende wereld van het einde van de jaren '30, en viert in plaats daarvan de tijdloze charme van het leven aan de kust en een langzamer bestaan.