Het doek is doordrenkt van een rijk, aards palet van dieprood, oker en blauw, waardoor een gevoel van warmte en mysterie ontstaat. De compositie wordt gedomineerd door een groot, raadselachtig idool, een stoïcijnse bewaker van een verborgen wereld. Het is een krachtig symbool van het spirituele leven van het eiland; het heeft een autoriteit die meer gevoeld dan gezien wordt. De figuren, weergegeven met vereenvoudigde vormen en gedurfde contouren, hebben een gevoel van rust, elk verloren in hun eigen gedachten en mijmeringen. Hun huidtinten zijn een spectrum van groen en geel.

De figuren zijn zo gerangschikt dat ze zowel formeel als intiem aanvoelen. Op de achtergrond suggereert een glimp van een maanverlichte hemel en verre figuren een verhaal dat zich afspeelt buiten de grenzen van de directe scène. De techniek van de kunstenaar is duidelijk in de ruwe penseelstreken en het platte perspectief, wat bijdraagt aan de rauwe energie van het werk. Dit is een wereld waarin het heilige en het alledaagse met elkaar verweven zijn, en waarin een gevoel van diepe introspectie de belangrijkste emotie lijkt te zijn.