Het doek ademt met de warme, gouden tinten van een zonsondergang en werpt een zachte, etherische gloed over het landschap. De penseelstreken, los en getextureerd, dansen over de scène en vangen de vluchtige schoonheid van het moment. De lucht is een symfonie van kleuren; van de zachtste roze en lavendel tot de levendige gelen waar de zon onder de horizon zakt.

Een rij bomen, in silhouet tegen het licht, verankert de compositie, hun donkere vormen zorgen voor een aardend element temidden van de wervelende kleuren. Het veld op de voorgrond is een tapijt van groen en geel, dat subtiel het licht van de hemel weerkaatst. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze de impressionistische techniek, door de kleuren af te breken en in kleine, afzonderlijke aanrakingen aan te brengen, om een gevoel van licht en sfeer te creëren. Het roept een gevoel van vrede en rust op, een moment van stille contemplatie terwijl de dag plaatsmaakt voor de nacht. De zachte schoonheid van het schilderij blijft bij je, een herinnering aan de blijvende pracht van de natuur.