Het kunstwerk transporteert de toeschouwer onmiddellijk naar de glinsterende waterwegen van Venetië. De kunstenaar heeft op meesterlijke wijze de essentie van het licht en de sfeer van de stad vastgelegd; de lucht, een uitgestrekte zee van blauw en zacht geel, suggereert het gouden uur. De penseelstreken zijn los en expressief, waardoor de indruk van beweging ontstaat, vooral in de reflecties op het wateroppervlak. Ik hoor bijna de golven zachtjes tegen de gebouwen klotsen.

De compositie leidt het oog van de sierlijke architectuur aan de linkerkant, badend in een warme, uitnodigende gloed, naar de verre boten en figuren, wat duidt op een bruisende scène. Het water fungeert als een spiegel, die de kleuren erboven weerspiegelt en een gevoel van diepte creëert. De interactie van licht en schaduw brengt de scène tot leven en roept een gevoel van verwondering en rust op. De vaardigheid van de kunstenaar om het spel van het licht op het water vast te leggen, is opmerkelijk; je kunt bijna de zachte bries en de warmte van de zon voelen.