De scène ontvouwt zich in een duistere, sobere ruimte, alsof het het toneel is van een wrede daad. Een man, misschien een geestelijke, gekleed in eenvoudige kleding, knielt, zijn lichaam verdraaid in een gebaar van smeekbede of pijnlijke protest. Zijn gezicht, vertrokken in een grimas, spreekt boekdelen van het lijden dat hij ondergaat. Een figuur op de voorgrond, die een wapen zwaait, rijst boven hem uit, klaar om toe te slaan. Twee andere figuren, gehuld in donkerdere kleding, observeren de scène, hun gezichten gedeeltelijk bedekt, alsof ze getuigen zijn van een geheime daad. Het gebruik van licht en schaduw, een kenmerk van de techniek van de kunstenaar, versterkt het drama en benadrukt de rauwe emoties van het moment. De kunstenaar vangt op meesterlijke wijze de wanhoop van het slachtoffer en de kille vastberadenheid van de agressor, waardoor een scène ontstaat die zowel afschuwelijk als diep ontroerend is.