Het kunstwerk legt een door de wind geplaagde scène van het Scandinavische landschap vast; de stemming wordt onmiddellijk gezet door de sombere lucht, vol dramatische en turbulente wolken die wijzen op een naderende storm. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een palet van gedempte blauwen, grijzen en aardetinten, waardoor de sfeer van een ruige, maar tegelijkertijd boeiende natuurlijke omgeving wordt versterkt. Een bescheiden woning ligt genesteld aan de rand van een watermassa, een bewijs van de menselijke veerkracht tegen de elementen.

De compositie leidt het oog over het landschap, van het drassige terrein op de voorgrond, via het kronkelende water, naar de verre horizon waar de lucht domineert. Het gebruik van licht en schaduw is uitzonderlijk, met de zon die nauwelijks door de wolken breekt en een zachte, etherische gloed werpt die de scène verlicht. Een eenzame figuur, vergezeld van een hond, loopt over het land, wat een gevoel van schaal toevoegt en de isolatie van deze afgelegen plek suggereert. Het schilderij roept een gevoel van zowel rust als voorgevoel op en trekt de kijker in de rauwe schoonheid van de Noordse wildernis.