Het schilderij trekt je naar binnen met zijn atmosferische perspectief, een mistige sluier die de randen van de scène verzacht en een gevoel van diepte creëert. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze het gedempte palet van grijs, bruin en crème om de vochtigheid van de lucht en de kou van de zee op te roepen. De compositie is zorgvuldig in evenwicht, met de sterke verticale lijnen van de masten en de pier die contrasteren met de horizontale uitgestrektheid van het water en de lucht. Ik kan bijna de spetters op mijn gezicht voelen, de zoute smaak van de lucht.

De figuren op de pier, weergegeven met zorgvuldige aandacht voor detail, creëren een verhaal. Je kunt je hun verwachting, hun bezorgdheid, of misschien hun vermoeidheid na een lange reis voorstellen. Het licht dat door de mist filtert, voegt een vleugje mysterie en romantiek toe en suggereert de onzichtbare wereld buiten de directe blik. Dit schilderij is een venster op een moment bevroren in de tijd, een blik in het leven van een kustgemeenschap, en fluistert verhalen over de zee en de mensen die er wonen.