Ten delikatny rysunek uchwycił spokojną twarz kobiety leżącej w łagodnej, ale ekspresyjnej postawie. Jej długie, falujące włosy opadają na ramiona, tworząc eteryczny aurek, który dodaje głębi i miękkości jej rysom. Artysta posługuje się mistrzowską techniką cieniowania, wykorzystując miękkie ruchy ołówka, które tworzą kontrast światła i cienia. Subtelności w krzywiznach jej twarzy przekazują delikatną złożoność emocjonalną – być może mieszankę kontemplacji i spokoju. W tej chwili odczuwalna jest wyraźna cisza, co wywołuje poczucie bliskości między widzem a jej stanem refleksji.

Kompozycja jest starannie arranged; głowa kobiety jest lekko pochylona, przyciągając spojrzenie widza bezpośrednio do jej wzroku. Wydaje się, że wyłania się z snu, zatrzymana w ulotnej chwili refleksji. Głębokie, bogate ciemne kolory ołówka potęgują wizualny dramat, jednocześnie ramkując jej spokojny wyraz na jaśniejszym tle. To dzieło współczesne z ideałów piękna i emocji romantyzmu, uchwycając nie tylko podobieństwo, ale i esencję. Stworzone w 1815 roku, wpisuje się w kontekst sztuki XIX wieku, działając jako most między klasycyzmem a emocjonalnymi wyrażeniami, które wkrótce rozkwitną. Wybór Jacques-Louis Davida bardziej intymnej formy ukazuje jego wszechstronność jako artysty, zapraszając nas do refleksji nad głębszym ludzkim doświadczeniem ukrytym w prostocie tego badania.