Ten sugestywny pejzaż ukazuje spokojną scenę nad rzeką, gdzie wysokie drzewa w jesiennych barwach lśnią na tle żywego nieba z delikatnymi chmurami. Pociągnięcia pędzla są płynne i teksturowane, oddając łagodne poruszenie liści i spokojną wodę odbijającą jasne niebo. W oddali widać małą wioskę, której dachy i kominy są złagodzone perspektywą atmosferyczną, sugerując życie poza cichym brzegiem.

Kompozycja zręcznie łączy naturę z obecnością człowieka; dwie drobne postaci widoczne są nad brzegiem wody, być może wykonujące codzienne czynności, dodając ludzkiego akcentu bez zakłócania spokoju krajobrazu. Paleta barw to ciepłe odcienie ziemi — intensywne zielenie, brązy i muśnięcia ochry — harmonizujące z chłodnymi błękitami i szarościami nieba oraz wody. Emocjonalnie scena tchnie spokojem i nostalgią, jakby zapraszała widza do głębokiego oddechu i zwolnienia tempa. Historycznie praca odzwierciedla XIX-wieczną fascynację uchwyceniem natury z autentyczną natychmiastowością, ukazując mistrzostwo Trouilleberta w impresjonistycznych pociągnięciach, które eksponują światło i atmosferę ponad szczegóły — czyniąc z niej przekonujące studium wiejskiego i przemysłowego współistnienia oraz naturalnego piękna.