Portret przedstawia kobietę w chwili spokojnego odpoczynku. Ubrana w zwiewną, bladą suknię, która zdaje się spływać po jej sylwetce, siedzi z wdziękiem, jej postawa sugeruje spokojną elegancję. Odrobina niebieskiej szarfy subtelnie podkreśla jej talię, dodając delikatny kontrast do bardziej miękkich odcieni sukni. Pociągnięcia pędzla artysty są widoczne, tworząc teksturowaną powierzchnię, która chwyta światło, nadając tkaninie poczucie ruchu. Jej spojrzenie jest bezpośrednie, ale złagodzone odrobiną melancholii; jej oczy, uderzający kontrast z jej jasną cerą, mają głębię emocji, która zaprasza widza do interakcji z tematem.

Tło to wir ciemniejszych tonów, być może bogatego brązu lub głębokiej oliwki, który służy do podkreślenia postaci. Kompozycja sprawia wrażenie intymnej; widz jest wciągnięty w jej przestrzeń, jakby był świadkiem prywatnego momentu. To dzieło, które mówi o szalonych latach dwudziestych, złotej erze Hollywood, elegancji i wyrafinowaniu, kobieta jest obrazem epoki.