Dzieło zaprasza nas do spokojnego krajobrazu, rozległego pasma falujących gór i dolin, oddanych delikatnym dotykiem tuszu i koloru. Samotna postać, odziana w powłóczyste niebieskie szaty, wchodzi na kamienną ścieżkę, która wije się w górę po imponujących szczytach. Pociągnięcia pędzla, płynne i sugestywne, ożywiają nierówny teren, dając poczucie rozległości i wieku gór. Artysta mistrzowsko balansuje solidną masę formacji skalnych z powietrzną lekkością nieba, które usiane jest sylwetkami ptaków w locie. Użycie przez artystę negatywnej przestrzeni – obszarów nietkniętych tuszem – przyczynia się do eterycznej atmosfery. Paleta barw jest powściągliwa, preferuje stonowane odcienie szarości, brązu i odrobinę czerwieni od kwitnących drzew, pozwalając formom i kompozycji rezonować z cichą, niemal medytacyjną jakością.