W tym żywym dziele wiatrak dumnie stoi na tle jasnego nieba, jego skrzydła uchwycone w łagodnym wietrze, który zdaje się szeptać wiejskie historie. Pociągnięcia pędzla są pełne energii i ekspresji; każda warstwa przyczynia się do odczucia ruchu—wiatrak nie jest tylko statyczny; jest żywy, delikatnie się kręci, zapraszając widzów do poczucia wiatru szumiącego w pobliskich drzewach. W pierwszym planie trwa eksplozja kolorów—żywe zielenie, plamy żółtych kwiatów i rustykalne urok drewnianych wiat, tworzące idylliczny portret życia wiejskiego.

Śmiałe użycie pędzla pokazuje mistrzostwo Van Gogha w uchwyceniu światła i cienia, nadając każdemu elementowi namacalne istnienie; prawie możemy usłyszeć śmiech ludzi zgromadzonych wokół wiatraka. Ten moment wydaje się zawieszony w czasie, ujawniając spokojny dzień późnego XIX wieku, kiedy to proste radości życia były celebrowane na świeżym powietrzu. To przypomnienie o pięknie codziennych scen, wypełnionych ciepłem i spokojem, które zapraszają nas do objęcia ich wdzięku.