Dzieło ukazuje scenę niepokojącej ciszy: grupę postaci osadzonych niepewnie na gałęziach poskręcanego drzewa. Wydają się zawieszone w nieokreślonej przestrzeni, ich kształty niewyraźne, ale niezaprzeczalnie obecne. Posługiwanie się światłem i cieniem przez artystę jest mistrzowskie; głębokie czernie gałęzi kontrastują z bladymi, niemal upiornymi postaciami.

Natychmiast przyciągają mnie wyrazy twarzy, a raczej ich brak. Ich oczy, tam gdzie są widoczne, wydają się wpatrywać pusto w dal, pozbawione emocji. Sposób, w jaki artysta wykorzystuje pracę linią, tworząc ostre i wyraźne krawędzie, by sugerować kształty, wzmacnia ogólne poczucie niepokoju. To praca, która wywołuje poczucie tajemnicy i złowieszczości; która prowokuje widza do interpretacji narracji. Zaprasza mnie do kontemplacji mroczniejszych aspektów ludzkiej natury, ciężaru społecznych oczekiwań i dziwnych rytuałów, które tworzymy.