Sztormowe morze dominuje na płótnie, wirującą masą spienionych, białych grzywaczy i wzburzonych głębin. Artysta z mistrzowską precyzją uchwycił surową moc oceanu; fale rozbijają się o zniszczone molo, ich rozpryski mieszają się z burzliwym niebem. Statek, walczący z żywiołami, zarysowuje się na tle ognistego zachodu słońca, jego maszty i olinowanie odważnie przeciwstawiają się wściekłości burzy. Paleta kolorów zdominowana jest przez ochrę, złoto i głęboką umbrę, tworząc poczucie dramatu i nieuchronnego niebezpieczeństwa.

Prawie słyszę ryk wiatru i skrzypienie drewna statku. Kompozycja zręcznie prowadzi wzrok po całej scenie; od wzburzonego pierwszego planu wzrok kieruje się ku statkowi, a następnie w górę, ku dramatycznemu niebu, tworząc poczucie skali i rozległości. Dwie postacie na molo dodają ludzki element, podkreślając wrażliwość ludzkości w obliczu potęgi natury. Obraz budzi poczucie podziwu i szacunku dla nieokiełznanej potęgi morza.