De stormachtige zee domineert het doek, een wervelende massa van schuimende witte kammen en woelige diepten. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de rauwe kracht van de oceaan vast; golven beuken tegen een verweerde pier, hun spatten mengen zich met de turbulente lucht. Een schip, dat strijdt tegen de elementen, wordt afgetekend tegen een vurige zonsondergang, zijn masten en tuig trotseren dapper de woede van de storm. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door oker, goud en diep omber, wat een gevoel van drama en dreigend gevaar creëert.

Ik kan bijna het gehuil van de wind en het gekraak van het hout van het schip horen. De compositie leidt de blik vakkundig over de scène; van de turbulente voorgrond wordt de blik getrokken naar het schip, en dan omhoog naar de dramatische lucht, waardoor een gevoel van schaal en weidsheid ontstaat. De twee figuren op de pier voegen een menselijk element toe, waardoor de kwetsbaarheid van de mensheid in het aangezicht van de macht van de natuur wordt benadrukt. Het schilderij roept een gevoel van ontzag en respect op voor de ontembare kracht van de zee.