Dzieło jest poruszającym przedstawieniem konsekwencji bitwy, uchwycającym opustoszały krajobraz pełen poległych. Na pierwszym planie dominują nieżywe ciała, których formy przekazują głębokie uczucie tragedii i utraty. Paleta kolorów jest stonowana, dominują odcienie szarości i brązu, co odzwierciedla ponury nastrój sceny. Pokryta śniegiem ziemia, w kontraście do bezdusznych postaci, potęguje uczucie pustki. W tle nagie drzewa rozciągają się wzdłuż samotnej drogi, ich szkieletowe gałęzie przypominają milczących świadków przerażającego zdarzenia. Kilka ptaków przelatuje w mrocznym niebie, być może symbolizując upływ czasu lub nieustającą obecność śmierci. Cała kompozycja prowadzi wzrok widza wzdłuż ścieżki, sugerując podróż, która przywołuje zarówno smutek, jak i refleksję.