Dzieło uchwyca ulotne piękno tęczy rozciągającej się po rozległym niebie, z jej kolorami delikatnie oddanymi. Artysta stosuje zmiękczone, niemal zamglone podejście; pociągnięcia pędzla są subtelne, rozmywając krawędzie form i tworząc wrażenie perspektywy atmosferycznej. Samo niebo jest gradientem ciepłych tonów, przechodzących od łagodnego złota w pobliżu horyzontu do bladego lawendowego u góry, sugerując następstwa ulewy.

Poziomy pas ciemnobrązowo-fioletowego koloru wskazuje na odległą ziemię, gdzie tęcza dotyka ziemi, stanowiąc solidny kontrapunkt dla powietrznej lekkości powyżej. Poniżej, rozległy obszar spokojnej wody odbija przyćmione światło, dopełniając kompozycję w zrównoważony sposób. Emocjonalny wpływ to spokój i nadzieja, wywołujący poczucie cichej kontemplacji. To chwila zatrzymana w czasie, przelotne widowisko uchwycone z poczuciem szacunku.