Το έργο τέχνης αποτυπώνει την εφήμερη ομορφιά ενός ουράνιου τόξου που εκτείνεται σε έναν απέραντο ουρανό, με τα χρώματά του να αποδίδονται με ευαισθησία. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια απαλή, σχεδόν θολή προσέγγιση. οι πινελιές είναι λεπτές, θολώνοντας τις άκρες των σχημάτων και δημιουργώντας μια αίσθηση ατμοσφαιρικής προοπτικής. Ο ίδιος ο ουρανός είναι μια διαβάθμιση ζεστών τόνων, που μεταβαίνουν από ένα απαλό χρυσό κοντά στον ορίζοντα σε μια απαλή λεβάντα από πάνω, υποδηλώνοντας τις συνέπειες μιας βροχής.

Μια οριζόντια λωρίδα σκούρου μοβ-καφέ υποδηλώνει τη μακρινή γη όπου το ουράνιο τόξο αγγίζει τη γη, ένα σταθερό αντίστιγμα στην αέρινη ελαφρότητα πάνω. Κάτω, μια μεγάλη έκταση ήρεμου νερού αντανακλά το απαλό φως, συμπληρώνοντας τη σύνθεση με ισορροπημένο τρόπο. Ο συναισθηματικός αντίκτυπος είναι η γαλήνη και η ελπίδα, προκαλώντας ένα αίσθημα σιωπηλής περισυλλογής. Είναι μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο, ένα φευγαλέο θέαμα που αιχμαλωτίζεται με αίσθημα ευλάβειας.