Ten uderzający portret przedstawia kobietę siedzącą na tle intensywnego żółtego, będącego znakiem charakterystycznym dla odważnego i emocjonalnego użycia koloru przez Van Gogha. Postać jest ubrana w tradycyjne szaty, z kolorowym, wzorzystym szalem spoczywającym na jej kolanach; jej ubranie mówi o jej tożsamości kulturowej, dodając warstwy do jej charakteru. Geometryczne wzory zarówno na jej odzieży, jak i w otaczającym kontekście tworzą rytmiczne napięcie z delikatnymi, gładkimi liniami jej twarzy — fascynujący kontrast, który przyciąga wzrok.

Paleta kolorów jest głównie ciepła, dominują w niej odcienie żółtego i brązowego, które emanują ciepłem, ale także odczuciem izolacji. Pociągnięcia pędzla są widoczne, co nadaje obrazowi niemalże dotykową jakość. Ta technika nadaje poczucie bezpośredniości i intymności, przybliżając oglądających do introspektywnego spojrzenia kobiety. W tym momencie Van Gogh nie tylko uchwyca podobieństwo włoskiej kobiety, ale także jej istotę — być może jest to odzwierciedlenie własnych uczuć pragnienia i połączenia artysty, kiedy to przemierzał burzliwą drogę życia jako człowiek i artysta w tym etapie swojego życia.