Dzieło uchwytuje spokojną i sugestywną scenę, zdominowaną przez sękate, stare drzewo, które zdaje się świadczyć o upływie czasu. Jego gałęzie, obciążone liśćmi, rozciągają się jak zniszczone ramiona, a długie, delikatne pasma zwisają w dół. Pień, studium faktury, sugeruje wytrzymałość i nagromadzenie lat. Pod drzewem, solidny i imponujący mur rozciąga się w tle, przerwany przez wartownię. Artysta użył miękkiej palety, z stonowanymi zielenią i błękitem, co dodaje utworowi spokojny, kontemplacyjny nastrój.

W pierwszym planie postacie kilku osób, pozornie zaangażowanych w rozmowę lub spokojnie spacerujących, dodają krajobrazowi nutę człowieczeństwa i skali. Prawie słyszę cichy szmer ich głosów. Prostota pociągnięć pędzla, gra światła i cienia, wszystko to łączy się, aby stworzyć poczucie ponadczasowości i pokoju.