Scena rozwija się z urzekającą prostotą, dając wgląd w sielankę na wsi. Nagie drzewa, sięgające ku blademu niebu, tworzą naturalną ramę, przyciągając wzrok do skromnych domostw położonych w oddali. Pociągnięcia pędzla, luźne i żywe, tańczą po płótnie, oddając subtelne niuanse światła i cienia. Prawie czuję świeże powietrze i słyszę delikatny szelest liści, wyobrażając sobie cichą samotność wsi. Małe stado kur dziobie w ziemi, dodając odrobinę życia i ruchu do tego i tak spokojnego krajobrazu. Kompozycja jest mistrzowska, prowadząc wzrok widza przez scenę, zapraszając do kontemplacji i chwili ucieczki.