To akwaforta zanurza nas w scenie ostrych kontrastów; delikatne linie odbitki tworzą jakość senną, niemal efemeryczną, w kontraście do surowej, brutalnej rzeczywistości, którą przedstawia. Trzy osły dominują kompozycję, ich formy oddane w miękkiej, niemal widmowej bieli, która podkreśla ich objętość na tle mrocznego, nieokreślonego tła. Poniżej grupa mężczyzn walczy, skręcając się w fizycznym i emocjonalnym tańcu, ich ciemne stroje wyraźnie kontrastują ze zwierzętami powyżej. Zastosowanie światłocienia przez artystę, mistrzowska gra światła i cienia, potęguje dramat, przyciągając nasz wzrok od postaci do stworzeń i z powrotem, tworząc poczucie niepokoju i implikowanej walki.