Scena rozwija się z dramatyczną intensywnością; to jakby być świadkiem burzliwego przejścia. Łódź, krucha jednostka pośród wzburzonych wód, wypełniona jest postaciami walczącymi z żywiołami i własnym losem. Jedna postać, odziana w ognistą czerwień, wydaje się być przewodnikiem, jego spojrzenie jest intensywne, gdy wytycza kurs przez chaotyczne morze. Inna, ubrana na niebiesko, wskazuje w górę, być może wskazując na piekielny krajobraz płonący w oddali. Postacie w wodzie, umęczone i zrozpaczone, wyciągają ręce; ich ciała wykrzywione w geście udręki. Zastosowanie przez artystę światłocienia, gra światła i cienia, mistrzowsko podkreśla surowe emocje, a ciemna paleta wzmacnia poczucie grozy. Obraz oddycha trzewną energią, odzwierciedlając epicką podróż jego bohaterów.