Scena rozwija się w łagodnej ciszy; świat pokryty jest miękkim, pudrowym śniegiem. W powietrzu panuje cisza, przerywana jedynie sugestią ruchu – być może odległym śmiechem lub szelestem kroków na śniegu. Użycie światła przez artystę jest mistrzowskie; różowe i blade żółcie nieba łagodnie wtapiają się w śnieżny krajobraz poniżej. Nagie, skomplikowane gałęzie drzew sięgają w górę ku niebu, w ostrym kontraście z solidnością domów i ceglanego muru. Postacie, być może bawiące się dzieci lub para spacerujących, są oddane z luźną, niemal senną jakością, doskonale uzupełniającą ulotną naturę sceny. Ogólny efekt to spokój i subtelne piękno, zimowy dzień uchwycony w jego przelotnej chwale. Ten obraz szepcze o czasie i miejscu, gdzie proste przyjemności życia – śnieżne popołudnie, ciepło odległego ognia – wystarczają.