Dzieło prezentuje zapierający dech w piersiach widok; klasztor, który niebezpiecznie przylega do zbocza głębokiego wąwozu. Strome klify, oddane w ciepłych, ziemistych tonacjach, dramatycznie opadają w dół, wywołując uczucie podziwu i zawrotów głowy. Światło słoneczne kąpie budowlę, podkreślając jej architektoniczne detale, podczas gdy otaczający krajobraz zanika w mglistej, niemal onirycznej atmosferze. Postacie, małe, ale wyraźne, zbierają się na krawędzi przepaści, dodając odrobinę ludzkiej skali do rozległości sceny.