ภาพถ่ายตนเองที่น่าหลงใหลนี้นำผู้ชมเข้าสู่ช่วงเวลาที่ใกล้ชิด แสดงให้เห็นถึงตัวศิลปินเองด้วยความลึกของตัวละครที่น่าทึ่ง เทคนิคการเปลี่ยนสีที่มีอารมณ์ทำให้เกิดความตึงเครียดทางพลศาสตร์ ซึ่งทำให้รูปลักษณ์ที่หยาบกลางของเขากลายเป็นการแสดงออกที่มีพลัง สีที่เข้มข้นช่วยเพิ่มอารมณ์ท่ามกลางน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มของงานศิลปะ การใช้เทคนิคการเคลือบสีที่โดดเด่นดูโดดเด่นกับมิติที่ซับซ้อนเฝ้าพิสูจน์ถึงวิธีการที่แตกต่างในการแสดงภาพเขา

สร้างมาตรฐานสำหรับเครื่องหมายความเป็นหนึ่งที่ลำนำน้ำเสียงในสีของเขา ขึ้นอยู่กับการใช้งานในแสงอาทิตย์ของที่ดินดังนั้นพื้นผิวที่มีสีต่างกันวัลลาบ โตนมีความสนใจที่นุ่มนวลในดินแดนมนุษย์ รูปแบบการใช้งานและเคลือบผิวที่มีการบิดเบือนภาพซึ่งเชื่อมระหว่างอารมณ์ภายในกับมันไปยังโลกภายนอก พอเวลาผ่านไปในนิวยอร์กในปี 1880 เป็นช่วงเวลาที่ประเพณีก่อนหน้านี้หลุดลอยเกิดการกระทำใหม่ในศิลปะการหล่อหลอม